เจน จาคอบส์ (Jane Jacobs) นักเขียน นักข่าว นักเคลื่อนไหวทางสังคม และนักคิดด้านผังเมือง ชาวอเมริกัน-แคนาดา เคยกล่าวไว้ว่า ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนช่วยให้ย่านนั้นปลอดภัย น่าสนใจ และมีความสัมพันธ์ระหว่างคนในชุมชนมากขึ้น
ช่วงนี้เชียงใหม่กลับมาเดินสบายในแง่ของสภาพอากาศ แม้บางวันจะแดดร้อนอบอ้าว แต่ก็มีหลายวันที่ฟ้าครึ้ม มีลมโชยสบาย หรือวันหลังฝนตก ที่สำคัญคือมองเห็นภูเขาที่ทอดตัวยาวเป็นฉากหลังชัดเจน
ใครหลายคนหลงรักการเดิน ไม่ใช่แค่เรื่องของสุขภาพ แต่มันยังพาเราไปเปิดโลกใหม่ๆ จากรายละเอียดตามรายทางที่อาจไม่เคยสังเกตมาก่อน และการโดยสารโดยรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ ไม่อาจให้ได้
เวลาที่ได้ท่องเที่ยวต่างประเทศ โดยเฉพาะในเมืองที่ผังเมืองเอื้อต่อการเดิน จึงถือเป็นความสุขอย่างมหาศาล บางคนสามารถเดินจากย่านหนึ่งไปอีกย่าน เข้าตรอกนั้นออกตรอกนี้ ได้ทั้งวันโดยไม่ต้องโดยสารขนส่งสาธารณะเลยด้วยซ้ำ
ที่สำคัญ การเดินไม่ได้ให้ความสุขแค่ส่วนตัว แต่มันขยายใหญ่กว่านั้น เพราะส่งผลต่อเมืองและเศรษฐกิจ แถมยังช่วยเชื่อมโยงระหว่างผู้คนอย่างช้าๆ และเป็นธรรมชาติอีกด้วย
เวลาได้เดิน เราสามารถเลือกเดินในเส้นทางที่ขนส่งสาธารณะสายหลักไม่ได้ซอกแซกมาถึง ในพื้นที่เหล่านั้นเอง ที่คนเดินจะได้ค้นพบอีกโลกหนึ่งที่อาจไม่ได้อยู่ในเส้นทางสายหลัก แต่เต็มไปด้วยสถานที่ที่มีความเป็นโลคอลแท้จริง ซึ่งซ่อนตัวอยู่ตามรายทาง เช่น ร้านหนังสือ คาเฟ่เล็กๆ ร้านอาหาร ไปจนถึงร้านธุรกิจเล็กๆ ที่คนรุ่นใหม่นิยมเปิดในพื้นที่บ้านของตนเอง
ซึ่งธุรกิจอิสระเล็กๆ จำนวนมากเหล่านี้ เติบโตได้จากการที่ผู้คนเดินผ่านแล้วแวะเข้าไปนี่เอง
นอกจากเศรษฐกิจ การเดินยังสร้างความรื่นรมย์และสร้างชีวิตชีวาให้ถนนได้มาก อย่างที่ยกคำพูดของเจน จาคอบส์ ไปในตอนต้น เมืองจะรู้สึกมีชีวิตเมื่อมีผู้คนเดินไปมาอยู่บนทางเท้า
แต่หากคนไม่เดินเท้า ถนนเงียบเหงา โอกาสที่คนจะเดินเข้าร้านค้าเล็กๆ ตามรายทางโดยบังเอิญก็ลดลง ย่านหรือซอกซอยเล็กๆ ที่น่าสนใจก็คงไม่ถูกค้นพบ
หากเส้นทางสายเศรษฐกิจให้ความรู้สึกคึกคัก เคลื่อนไหว การเดินเพื่อค้นพบมุมเมืองใหม่ๆ ก็ให้จังหวะชีวิตที่เนิบช้ากว่านั้น ซึ่งสอดคล้องกับธรรมชาติของร้านโลคอลเล็กๆ ที่ไม่ใช่สถานที่ที่ผู้คนรีบเข้ารีบออก แต่เป็นพื้นที่ที่คนจะค่อยๆ ใช้เวลาอยู่กับสถานที่และตัวเองนานขึ้นอีกหน่อย โดยปราศจากความเร่งรีบ
การเดินยังสร้างความรู้สึกที่ดีอย่างความผูกพันกับสถานที่ ใช่หรือไม่ว่า เวลาเราเดินทางท่องเที่ยว เรามักจดจำย่านหนึ่งย่านผ่านประสบการณ์ระหว่างเดินมากกว่าการโดยสารขนส่งสาธารณะ คาเฟ่เก่าของคุณลุงตรงหัวมุมถนน ร้านหนังสือที่มีชั้นวางไม้คร่ำคร่าหน้าร้าน ร้านขายของจิปาถะเล็กๆ ของคุณป้า ไปจนถึงมุมสวนเล็กๆ หน้าบ้านที่ค้นพบโดยบังเอิญ
หากเป็นการเดินทางท่องเที่ยว สถานที่เหล่านี้จะกลายเป็นความทรงจำ แต่หากเป็นการอยู่อาศัย สถานที่เหล่านี้จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน
ไม่ใช่เรื่องผิดปกติที่เราจะโดยสารโดยขนส่งสาธารณะเพื่อไปถึงจุดหมายให้เร็วขึ้น แต่หากมีเวลา การเดินจะพาให้เราค้นพบสถานที่ที่เราอาจไม่เคยรู้มาก่อนว่ากำลังมองหาอยู่ หรือไม่รู้ว่ามีร้านแบบนั้นแบบนี้อยู่ในมุมเล็กๆ ของเมือง
สถานที่เหล่านี้อาจกลายเป็นสถานที่ที่เรารักและประทับใจ จนอยากสนับสนุนให้คงอยู่นานที่สุดก็เป็นได้